چه عواملی وقوع همه‌گیری بعدی را پیش‌بینی می‌کنند؟

افق ناگزیر: درک محرک‌های پاندمی

جامعه علمی به‌طور گسترده بر این باور است که وقوع یک پاندمی جهانی دیگر، احتمالاً در ابعادی مشابه کووید-۱۹، مسئله «اگر» نیست، بلکه مسئله «زمان» است. مدل‌های پیش‌بینی‌کننده که بر اساس تلاقی شتابان عوامل جهانی تدوین شده‌اند، احتمال قابل‌توجهی را برای وقوع چنین رویدادی در ۱۰ تا ۲۵ سال آینده نشان می‌دهند. این فوریت ناشی از درک عمیق محرک‌های اکولوژیکی، اجتماعی و اقتصادی است که شرایط را برای ظهور، گسترش و تبدیل شدن پاتوژن‌های جدید به بحران‌های جهانی فراهم می‌کنند. درک این عوامل هم برای آمادگی‌های مرسوم و هم برای بررسی چگونگی ارائه راهکارهای نوآورانه توسط فناوری‌های نوظهور، مانند فناوری‌های موجود در اکوسیستم رمزارز و بلاکچین، حیاتی است.

کارشناسان به‌ویژه در مورد بیماری‌های مشترک بین انسان و دام (زئونوتیک) – عفونت‌هایی که به‌طور طبیعی از حیوانات به انسان منتقل می‌شوند – هوشیار هستند. شواهد تاریخی، از جمله منشأ سارس (SARS)، مرس (MERS) و کووید-۱۹، بر تهدید بالقوه این پاتوژن‌ها تأکید دارند. نگرانی‌های فعلی مکرراً بر گونه‌های بدخیمی مانند آنفولانزای فوق حاد پرندگان (H5N1) و کروناویروس‌های جدید مختلف متمرکز است که توانایی ذاتی آن‌ها برای جهش سریع و سازگاری با میزبان‌های انسانی، یک خطر آشکار و فوری محسوب می‌شود.

تغییرات اقلیمی به عنوان یک کاتالیزور

تغییرات اقلیمی با تأثیرات چندوجهی بر اکوسیستم‌های جهانی، به‌طور فزاینده‌ای به عنوان شتاب‌دهنده اصلی خطر پاندمی شناخته می‌شود. تغییر الگوهای آب و هوایی مستقیماً بر توزیع جغرافیایی ناقلان بیماری (مانند پشه و کنه) و رفتار جمعیت‌های انسانی و حیوانی تأثیر می‌گذارد و مسیرهای جدیدی را برای انتقال پاتوژن ایجاد می‌کند.

مکانیسم‌هایی که تغییرات اقلیمی را به افزایش خطر پاندمی پیوند می‌دهند، پیچیده و به هم پیوسته هستند:

• تخریب زیستگاه و جابجایی: افزایش دما، رویدادهای شدید آب و هوایی (سیل، خشکسالی، آتش‌سوزی‌های جنگلی) و بالا آمدن سطح دریا، جمعیت‌های حیات وحش را مجبور به مهاجرت می‌کند. این امر اغلب آن‌ها را در تماس نزدیک‌تر با سکونتگاه‌های انسانی و دام‌ها قرار می‌دهد و احتمال رویدادهای «سرریز» (spillover) پاتوژن را افزایش می‌دهد. با کوچک شدن یا تغییر زیستگاه‌های طبیعی، حیوانات، از جمله ناقلان پاتوژن‌های زئونوتیک، ممکن است به مناطقی پناه ببرند که قبلاً در آن‌ها ساکن نبوده‌اند و این امر تعاملات جدید انسان و حیوان را تسهیل می‌کند.
• گسترش بیماری‌های ناقل‌زاد: گرمای هوا محدوده جغرافیایی را گسترش داده و فصل تولیدمثل ناقلانی مانند پشه‌ها را که بیماری‌هایی چون مالاریا، دانگ، زیکا و نیل غربی را منتقل می‌کنند، طولانی‌تر می‌کند. اگرچه این‌ها معمولاً مانند ویروس‌های تنفسی تهدید پاندمیک محسوب نمی‌شوند، اما افزایش شیوع آن‌ها می‌تواند سیستم‌های بهداشتی را تحت فشار قرار داده و شرایط را برای عفونت‌های همزمان فراهم کند که پاسخ به یک پاندمی جدید را پیچیده می‌سازد.
• ذوب شدن پرمافراست (خاک منجمد): یک تهدید نگران‌کننده، هرچند هنوز عمدتاً تئوری، شامل ذوب شدن یخ‌های دائمی در مناطق قطبی است. این یخ‌های باستانی می‌توانند حاوی ویروس‌ها و باکتری‌های خفته باشند که قدمت برخی از آن‌ها به هزاران سال می‌رسد. با ذوب شدن پرمافراست، این میکروب‌های باستانی پتانسیل آزاد شدن در محیط را دارند که در صورت زنده بودن و توانایی آلوده کردن موجودات مدرن، خطری ناشناخته ایجاد می‌کنند.
• تغییر در سیستم‌های آب و غذا: تغییر در الگوهای بارندگی و دما می‌تواند بر بازده کشاورزی تأثیر بگذارد، منجر به کمبود مواد غذایی شود و جمعیت‌ها را مجبور به استفاده از منابع غذایی جدید، از جمله حیوانات وحشی ناقل پاتوژن کند. منابع آب آلوده ناشی از سیل یا فاضلاب نامناسب نیز می‌تواند منجر به شیوع بیماری‌های واگیر از طریق آب شود.

حجم عظیم داده‌های اقلیمی – از تصاویر ماهواره‌ای و داده‌های ایستگاه‌های هواشناسی گرفته تا بررسی‌های اکولوژیکی – چالش بزرگی برای تحلیل‌های سنتی است. شبکه‌های داده غیرمتمرکز با بهره‌گیری از بلاکچین می‌توانند سوابق تغییرناپذیر و قابل حسابرسی را برای پیش‌بینی‌کننده‌های بیماری‌های مرتبط با اقلیم فراهم کنند. این امر به پژوهشگران در سطح جهان اجازه می‌دهد بدون اتکا به واسطه‌های متمرکز که ممکن است دارای سیلوهای داده یا منافع انحصاری باشند، به اطلاعات تأیید شده دسترسی پیدا کنند.

تعامل انسان و حیات وحش: یک ناقل در حال رشد

افزایش تعامل بین انسان و حیات وحش مسلماً مستقیم‌ترین مسیر برای سرریز زئونوتیک است. با گسترش جمعیت انسانی و دست‌اندازی فزاینده به اکوسیستم‌های طبیعی، مرزهای بین زیستگاه‌های انسانی و حیوانی محو شده و منجر به تماس‌های مکرر و نزدیک‌تر با میزبان‌های بالقوه پاتوژن می‌شود.

محرک‌های کلیدی افزایش تعامل انسان و حیات وحش عبارتند از:

• جنگل‌زدایی و شهرنشینی: پاکسازی جنگل‌ها برای کشاورزی، قطع درختان و توسعه شهری، زیستگاه‌های طبیعی حیات وحش را نابود می‌کند. این امر حیوانات وحشی و پاتوژن‌های آن‌ها را به مجاورت نزدیک‌تر با جمعیت‌های انسانی و حیوانات اهلی سوق می‌دهد و احتمال انتقال بین‌گونه‌ای را افزایش می‌دهد.
• دامپروری متمرکز: عملیات دامپروری در مقیاس بزرگ و با تراکم بالا می‌تواند به عنوان «ظروف مخلوط‌کننده» برای پاتوژن‌ها عمل کند. حیوانات وحشی ممکن است ویروس‌ها را به حیوانات اهلی منتقل کنند، که سپس می‌توانند جهش یافته و به انسان منتقل شوند، همان‌طور که در مورد انواع آنفولانزای پرندگان و خوکی مشاهده شده است.
• بازارهای تره‌بار (Wet Markets) و تجارت حیات وحش: بازارهایی که در آن حیوانات وحشی زنده در مجاورت انسان و سایر گونه‌های حیوانی فروخته و ذبح می‌شوند، شرایط ایده‌آلی را برای ظهور و گسترش بیماری‌های زئونوتیک فراهم می‌کنند. تجارت غیرقانونی حیات وحش با وارد کردن گونه‌های متنوع که اغلب تحت استرس و دچار نقص ایمنی هستند به محیط‌های جدید، این خطر را تشدید می‌کند.
• مصرف گوشت شکار (Bushmeat): در برخی مناطق، مصرف گوشت حیوانات وحشی، انسان را مستقیماً در معرض طیف وسیعی از پاتوژن‌های زئونوتیک، از جمله عوامل بیماری‌زایی مانند ابولا قرار می‌دهد.

ردیابی منشأ شیوع بیماری‌های زئونوتیک اغلب نیازمند تحلیل‌های پیچیده زنجیره تأمین برای محصولات غذایی، به‌ویژه محصولات حاصل از حیات وحش است. توانایی بلاکچین در ارائه سوابق تغییرناپذیر و شفاف از اصالت کالا (Provenance) می‌تواند تحول‌آفرین باشد. با ردیابی حیوانات از منبع تا مصرف، سیستم‌های غیرمتمرکز می‌توانند به شناسایی نقاط تعامل پرخطر و جلوگیری از تجارت غیرقانونی حیات وحش کمک کنند. علاوه بر این، سازمان‌های خودگردان غیرمتمرکز (DAOs) می‌توانند پروژه‌های حیاتی حفاظت از محیط زیست را تأمین مالی کرده و حمایت مستقیم و شفافی از پروژه‌هایی که هدفشان احیای زیستگاه‌ها و به حداقل رساندن تعارض انسان و حیات وحش است، به عمل آورند.

اتصال جهانی و تسریع در گسترش

در دنیایی به هم پیوسته، یک طوفان محلی تنها به اندازه یک سفر هوایی با تبدیل شدن به یک بحران جهانی فاصله دارد. حجم و سرعت بالای سفرها و تجارت بین‌المللی به این معنی است که یک پاتوژن جدید می‌تواند در عرض چند روز یا چند هفته کره زمین را دور بزند و این امر شناسایی زودهنگام و واکنش سریع را بیش از هر زمان دیگری حیاتی می‌کند.

عوامل مؤثر در این گسترش شتابان عبارتند از:

• سفرهای هوایی: هوانوردی مدرن تقریباً هر شهر بزرگ روی زمین را به هم متصل می‌کند و به افراد آلوده اجازه می‌دهد هزاران مایل را پیش از بروز علائم یا تشخیص بیماری طی کنند. این یک عامل کلیدی در انتشار سریع جهانی کووید-۱۹ بود.
• شبکه‌های تجارت جهانی: جابجایی کالاها در قاره‌ها می‌تواند به‌طور ناخواسته پاتوژن‌ها را، چه روی سطوح و چه در داخل ارگانیسم‌های میزبان، منتقل کند.
• تراکم جمعیت و شهرنشینی: اکثریت جمعیت جهان اکنون در مناطق شهری زندگی می‌کنند. شهرهای پرجمعیت با سیستم‌های حمل و نقل عمومی گسترده و فضاهای زندگی نزدیک به هم، بستری حاصلخیز برای انتشار سریع ویروس‌های تنفسی در میان تعداد زیادی از افراد فراهم می‌کنند.

توانایی به اشتراک‌گذاری ایمن و خصوصی داده‌های سفر یا وضعیت سلامت (مانند سوابق واکسیناسیون، نتایج تست‌های اخیر) می‌تواند در طول یک پاندمی بسیار ارزشمند باشد. راهکارهای هویت دیجیتال حافظ حریم خصوصی که بر بستر بلاکچین ساخته شده‌اند، می‌توانند به افراد اجازه دهند داده‌های سلامت خود را کنترل کرده و تنها موارد ضروری برای اقدامات بهداشت عمومی را بدون افشای کل تاریخچه پزشکی خود به مراجع متمرکز یا نهادهای تجاری فاش کنند. این رویکرد می‌تواند سیاست‌های مسافرتی آگاهانه‌تر و دقیق‌تری را بدون به خطر انداختن حریم خصوصی افراد تسهیل کند.

آمادگی سنتی برای پاندمی: شکاف‌ها و چالش‌ها

علیرغم پیشرفت‌های چشمگیر در علوم پزشکی و بهداشت عمومی، پاندمی کووید-۱۹ آسیب‌پذیری‌های بحرانی را در چارچوب‌های سنتی آمادگی برای پاندمی آشکار کرد. این شکاف‌های سیستمی حوزه‌هایی را برجسته می‌کنند که فناوری‌های غیرمتمرکز می‌توانند بهبودهای قابل‌توجهی در آن‌ها ایجاد کنند.

• سیلوهای داده و عدم تعامل‌پذیری: داده‌های بهداشت عمومی، یافته‌های تحقیقاتی و اطلاعات زنجیره تأمین اغلب در سیستم‌های مجزا و انحصاری قرار دارند که مانع از اشتراک‌گذاری و تحلیل سریع داده‌ها در سطح جهانی می‌شود. این پراکندگی، توانایی ردیابی مؤثر گسترش بیماری، شناسایی تهدیدات نوظهور و هماهنگی یک پاسخ واحد را به شدت محدود می‌کند.
• مکانیسم‌های تأمین مالی کند و متمرکز: فرآیند تخصیص بودجه برای تحقیق، واکنش اضطراری و توسعه واکسن می‌تواند پیچیده و بوروکراتیک باشد و اغلب سرعت آن با سرعت رشد یک پاندمی در حال تحول همخوانی ندارد. نهادهای تأمین مالی متمرکز همچنین ممکن است تحت تأثیر نفوذهای سیاسی قرار گیرند یا فاقد چابکی لازم برای تغییر سریع اولویت‌ها باشند.
• آسیب‌پذیری در برابر اطلاعات نادرست و جعلی: در طول یک بحران، انتشار اطلاعات نادرست می‌تواند تلاش‌های بهداشت عمومی را تضعیف کرده، اعتماد به نهادها را از بین ببرد و وحشت را تشدید کند. رسانه‌های سنتی و پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی اغلب برای مبارزه مؤثر با این هجمه دچار مشکل می‌شوند که منجر به سردرگمی عمومی و عدم رعایت دستورالعمل‌های حیاتی بهداشتی می‌گردد.
• زنجیره‌های تأمین جهانی شکننده: پاندمی شکنندگی زنجیره‌های تأمین «به‌موقع» (just-in-time) را برای تجهیزات پزشکی ضروری، تجهیزات حفاظت فردی (PPE) و مواد اولیه دارویی حیاتی نشان داد. تمرکز جغرافیایی تولید و عدم شفافیت منجر به کمبودهای شدید، احتکار و گران‌فروشی شد.

راهکارهای غیرمتمرکز: نقش بلاکچین در پیش‌بینی و کاهش اثرات پاندمی

ویژگی‌های منحصربه‌فرد فناوری بلاکچین – عدم تمرکز، تغییرناپذیری، شفافیت و رمزنگاری – آن را به ابزاری قدرتمند برای مقابله با بسیاری از چالش‌های آمادگی و واکنش به پاندمی تبدیل کرده است. با تقویت اعتماد، بهبود یکپارچگی داده‌ها و امکان هماهنگی چابک‌تر، راهکارهای غیرمتمرکز می‌توانند به‌طور قابل‌توجهی به یک زیرساخت بهداشت جهانی منعطف‌تر کمک کنند.

ارتقای یکپارچگی و اشتراک‌گذاری داده‌ها برای هشدار زودهنگام

سنگ بنای پیش‌بینی و واکنش مؤثر به پاندمی، دسترسی به داده‌های به‌موقع، دقیق و قابل تأیید است. بلاکچین می‌تواند نحوه جمع‌آوری، ذخیره و اشتراک‌گذاری داده‌های اپیدمیولوژیک، محیطی و ژنومیک را متحول کند.

• شبکه‌های داده غیرمتمرکز: یک دفتر کل جهانی را تصور کنید که در آن آژانس‌های بهداشت عمومی، مؤسسات تحقیقاتی و حتی شهروندان عادی بتوانند به‌صورت ایمن و با نام مستعار، داده‌های اپیدمیولوژیک (مانند تعداد موارد ناشناس، گزارش علائم، داده‌های مکانی شیوع) را ثبت کنند. بلاکچین تضمین می‌کند که داده‌ها پس از ثبت، ضد دستکاری و قابل ردیابی باشند و بدین ترتیب اعتماد به اصالت اطلاعات را تقویت می‌کند. این امر یک «منبع واحد حقیقت» ایجاد کرده، سیلوهای داده را حذف می‌کند و نظارت جهانی بلادرنگ را تسهیل می‌نماید.
• اوراکل‌های بلاکچین (Blockchain Oracles): این سرویس‌های غیرمتمرکز به عنوان پل عمل کرده و داده‌های دنیای واقعی را به بلاکچین منتقل می‌کنند. برای پیش‌بینی پاندمی، اوراکل‌ها می‌توانند نقاط داده حیاتی خارج از زنجیره (off-chain) را به قراردادهای هوشمند تزریق کنند، از جمله:
  • داده‌های حسگرهای اقلیمی: دما، رطوبت و الگوهای بارندگی از ایستگاه‌های نظارت محیطی.
  • داده‌های نظارت بر بیماری: گزارش‌های رسمی سازمان‌های بهداشتی که توسط منابع متعدد تأیید شده‌اند.
  • داده‌های توالی‌یابی ژنومیک: اشتراک‌گذاری اطلاعات ژنتیکی گونه‌های ویروسی جدید برای تحلیل سریع و توسعه واکسن.
  • الگوهای سفر جهانی: داده‌های تجمیعی و ناشناس از مراکز حمل و نقل برای ردیابی گسترش احتمالی پاتوژن.
• ایجاد انگیزه برای گزارش‌دهی: سیستم‌های تشویقی مبتنی بر بلاکچین می‌توانند به افراد یا جوامع برای شناسایی زودهنگام و گزارش تأیید شده خوشه‌های بیماری غیرمعمول یا ناهنجاری‌های محیطی پاداش دهند. برای مثال، یک اپلیکیشن غیرمتمرکز (dApp) می‌تواند توکن‌های رمزارزی را به کارکنان بهداشت محلی که گزارش‌های تأیید شده از بیماری‌های زئونوتیک نوظهور ارسال می‌کنند، اختصاص دهد و از این طریق یک سیستم هشدار زودهنگام پایین به بالا ایجاد کند.

ترویج علم غیرمتمرکز (DeSci) و پژوهش

پارادایم سنتی تحقیقات علمی اغلب از موانع بوروکراتیک، ناکارآمدی در تأمین مالی و اختلافات مالکیت معنوی (IP) رنج می‌برد که می‌تواند اکتشافات حیاتی را، به‌ویژه در زمان بحران، کند نماید. علم غیرمتمرکز (DeSci) با هدف تغییر این وضعیت پدید آمده است.

• مکانیسم‌های تأمین مالی غیرمتمرکز: دائو (DAO) ها می‌توانند وجوه را از ذینفعان مختلف (دولت‌ها، خیرین، افراد) جمع‌آوری کرده و آن‌ها را به‌طور شفاف به پروژه‌های تحقیقاتی خاص مرتبط با آمادگی پاندمی، توسعه واکسن یا کشف درمان اختصاص دهند. تصمیمات تأمین مالی می‌تواند به‌صورت دموکراتیک توسط دارندگان توکن اتخاذ شود که تضمین می‌کند منابع به‌طور کارآمد و بدون نفوذ سیاسی سنتی هدایت می‌شوند.
• مالکیت معنوی توکنیزه شده و تحقیقات مشارکتی: بلاکچین می‌تواند مدل‌های تحقیقاتی منبع‌باز (Open-source) را تسهیل کند که در آن مالکیت معنوی توکنیزه می‌شود و به محققان اجازه می‌دهد در سطح جهانی در کشف دارو و توسعه واکسن همکاری کنند. مشارکت‌کنندگان می‌توانند از طریق قراردادهای هوشمند، با مالکیت تناسبی از حق امتیازهای آینده یا حقوق مالکیت معنوی پاداش بگیرند که این امر به جای رقابت، همکاری را تقویت می‌کند.
• سوابق تحقیقاتی تغییرناپذیر: نتایج علمی، داده‌های کارآزمایی بالینی و متدولوژی‌ها می‌توانند به‌طور دائم در یک بلاکچین ثبت شوند. این امر شفافیت و بازتولیدپذیری را تضمین کرده و از دستکاری داده‌ها یا گزارش‌دهی گزینشی جلوگیری می‌کند و منجر به اعتماد بیشتر به یافته‌های علمی می‌شود.

تقویت زنجیره‌های تأمین و توزیع منابع

یک زنجیره تأمین قوی و شفاف برای واکنش به پاندمی حیاتی است و تضمین می‌کند که تجهیزات پزشکی، واکسن‌ها و کمک‌های بشردوستانه به‌طور کارآمد و بدون فساد به دست نیازمندان می‌رسد.

• ردیابی انتها به انتها (End-to-End Tracking): بلاکچین می‌تواند یک دفتر کل تغییرناپذیر برای هر مرحله از سفر یک محصول، از تأمین مواد اولیه تا تحویل نهایی، فراهم کند. این امر برای ردیابی منشأ، تولید و توزیع تجهیزات پزشکی حیاتی مانند PPE، ونتیلاتورها و واکسن‌ها ارزشمند است. در یک پاندمی، مشاهده‌پذیری بلادرنگ به شناسایی گلوگاه‌ها، جلوگیری از احتکار و تضمین توزیع عادلانه کمک می‌کند.
• مبارزه با کالاهای تقلبی: تغییرناپذیری سوابق بلاکچین می‌تواند اصالت داروها و تجهیزات پزشکی را تأیید کرده و با گسترش محصولات تقلبی خطرناک که در زمان تقاضای بالا ظهور می‌کنند، مقابله کند. شناسه‌های دیجیتال منحصربه‌فرد (NFTs) لینک شده به محصولات فیزیکی می‌توانند منشأ قانونی آن‌ها را تضمین کنند.
• توزیع کارآمد کمک‌ها: استیبل‌کوین‌ها و پول‌های برنامه‌پذیر با بهره‌گیری از بلاکچین، می‌توانند پرداخت‌های فرامرزی سریع‌تر، شفاف‌تر و ارزان‌تر را برای کمک‌های بشردوستانه در طول بحران‌ها تسهیل کنند. وجوه می‌تواند مستقیماً به جمعیت‌های آسیب‌دیده یا سازمان‌های محلی منتقل شود و واسطه‌ها را دور زده و پتانسیل فساد یا تأخیرهای ذاتی در سیستم‌های بانکی سنتی را کاهش دهد.

مبارزه با اطلاعات نادرست و تقویت اعتماد عمومی

کمپین‌های اطلاعات نادرست و جعلی می‌توانند با از بین بردن اعتماد عمومی به مقامات بهداشتی و توصیه‌های علمی، تلاش‌های واکنش به پاندمی را به شدت مختل کنند. بلاکچین ابزارهایی برای مقابله با این موضوع ارائه می‌دهد.

• سوابق اطلاعاتی تغییرناپذیر: توصیه‌های بهداشتی رسمی، نشریات علمی و اطلاعیه‌های خدمات عمومی تأیید شده می‌توانند با مهر زمانی به‌طور دائمی در بلاکچین ثبت شوند. این امر یک منبع غیرقابل انکار از حقیقت فراهم می‌کند و تغییر یا انکار اصالت اطلاعات را دشوار می‌سازد.
• پلتفرم‌های اجتماعی غیرمتمرکز: رسانه‌های اجتماعی غیرمتمرکز نوظهور که بر بستر بلاکچین ساخته شده‌اند، می‌توانند مدل‌های جدیدی برای تعدیل محتوا و تأیید منبع ارائه دهند. این پلتفرم‌ها با تکیه بر اجماع جامعه و اثبات رمزنگاری، ممکن است دفاع‌های مقاوم‌تری در برابر کمپین‌های هماهنگ انتشار اطلاعات نادرست ایجاد کنند و تضمین نمایند که اطلاعات حیاتی بهداشتی بدون تحریف به دست مردم می‌رسد.

مسیر پیش رو: ادغام فناوری‌های غیرمتمرکز

ادغام فناوری‌های غیرمتمرکز در آمادگی جهانی برای پاندمی بدون چالش نیست. مقیاس‌پذیری، شفافیت مقررات، پذیرش کاربر و آموزش مداوم موانع قابل‌توجهی هستند که نیازمند تلاش‌های مشترک تکنولوژیست‌ها، سیاست‌گذاران، کارشناسان بهداشت عمومی و جامعه گسترده‌تر است. با این حال، پتانسیل بلاکچین و رمزارز برای ایجاد سیستم‌های منعطف‌تر، شفاف‌تر و هماهنگ‌تر در سطح جهانی برای پیش‌بینی و واکنش به پاندمی، بسیار بزرگتر از آن است که نادیده گرفته شود.

حوزه‌های کلیدی برای تمرکز عبارتند از:

1. توسعه استانداردهای تعامل‌پذیر: ایجاد پروتکل‌های جهانی برای داده‌های سلامت مبتنی بر بلاکچین و مدیریت زنجیره تأمین برای تضمین ادغام بی‌نقص در سیستم‌های مختلف و مرزهای ملی.
2. تدوین چارچوب‌های مقرراتی: همکاری با دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی برای توسعه مقررات شفاف و تطبیق‌پذیر که نوآوری را تشویق کرده و در عین حال از حریم خصوصی و بهداشت عمومی محافظت کند.
3. اولویت‌دهی به طراحی کاربرمحور: ساخت اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز بصری و قابل دسترس که به افراد و سازمان‌ها، صرف‌نظر از تخصص فنی‌شان، قدرت دهد تا در این سیستم‌ها مشارکت کرده و از آن‌ها بهره‌مند شوند.
4. سرمایه‌گذاری در آموزش و ظرفیت‌سازی: آموزش مقامات بهداشت عمومی، پژوهشگران و جوامع در مورد مزایا و کاربردهای عملی فناوری‌های غیرمتمرکز در بحران‌های بهداشتی.

پاندمی بعدی یک قطعیت است. در حالی که روش‌های سنتی همچنان حیاتی هستند، پذیرش پتانسیل تحول‌آفرین فناوری‌های غیرمتمرکز فرصتی منحصربه‌فرد برای ایجاد یک دفاع جهانی قوی‌تر، چابک‌تر و عادلانه‌تر در برابر تهدیدات بیولوژیکی آینده فراهم می‌کند؛ تا اطمینان حاصل شود که وقتی پاتوژن بعدی ظهور می‌کند، بشریت صرفاً واکنش نشان نمی‌دهد، بلکه از قبل به‌طور فعال آماده شده است.